“Često i nismo svi svesni kakve izvanredne umetnike poseduje naša sredina. Takav je slučaj i sa flautistom Ljubišom Jovanovićem. Da je njegovo mesto u svetskom vrhu dokazao je i ovom prilikom tumačenjem koncerta Karela Stamica, u najboljoj kombinaciji racionalnog i emotivnog, virtuoznog i umetnički sugestivnog. To nadahnuće bilo je prisutno i u zajedničkom nastupu Lardea i Jovanovića, koji je publika pozdravila ovacijama.” (Borba, Beograd 1992.)
“Zvučni rezultat tog projekta bili su stilski uzorci najvišeg estetskog rafinmana kakav se u našoj sredini sasvim malo neguje, a čijem ostvarenju je flautska deonica Ljubiše Jovanovića doprinela u najvećoj meri pokazavši se dostojnim sledbenikom velikog uzora, Rampala.” (Politika, Beograd 1991.)
“Srećna je ona sredina koja ima takvo flautističko i muzikalno savršenstvo kakvo je objedinjeno u Ljubiši Jovanoviću…razastirao je svojom volšebnom flautom, najtananije osećanje svoje duše, ispevavao je najzamamnije kantilene,koje su u punom smislu reči dematerijalizovale tonsko tkanje i sam osećaj prenele u neko nedefinisano duhovno stanje, u nekakav zajednički trans, kad svi prisutni dišu jednim dahom i jednim otkucajem srca…za taj i takav osećaj, za to i takvo zajedničko bdenje, mi ne možemo a da se opet ne poklonimo pred beskrajem njegove umetnosti” (Politika ekspres, Beograd, 1992.)
“…bilo je jasno da prisustvujemo najuzbudljivijem muzičkom događanju. Zahvaljujući solisti takvo se osjećanje ne bi promjenilo ni kada bi bila riječ o nekom od najprestižnijih festivala u svijetu…iskazala je jednu umetnost u zenitu, koja Ljubišu Jovanovića, bez dileme, svrstava u jednog od danas najvećih flautista
na svijetu.” (Pobjeda, Podgorica, 2000.)
“Odslušana muzika ostavila je u nama izuzetno upečatljiv utisak, ne samo u smislu tehničke doteranosti, već i strasne i duboke umetničke promišljenosti, te najzad slobodne izvodjačke imaginacije, koja je sve vreme počivala na potpunom poznavanju stila autora, ali i na veri u sopstveni siguran kreativni postupak….on nas je potpuno osvojio svojim pristupom ovoj muzici, pa slobodno možemo da kažemo da ovako osmišljenog Baha davno nismo čuli.” (Dnevnik, Novi sad, 1992.)
“Ljubiša Jovanović svira kao da uopšte ne uzima dah, izvijajući muzikalno, maštovito, čudesno, mistično, vijugave tonske arabeske… čije je emotivne raznovrsnosti Ljubiša Jovanović predstavio sa potresnom tonskom naracijom…” (Borba, Beograd, 2008.)
“Ipak, vrhunce prvog dela BEMUS-a poneli su oni muzičari, koji su osim očekivane besprekornosti u izvođenju, poznavanju stila, izražajnosti i muzikalnosti, ponudili i želju za komunikacijom. Takve odlike nosio je nastup Beogradskog duvačkog kvinteta “Les Bacchanales”, koji je veoma nadahnuto i ležerno, sa mnoštvom detalja u izražajnom i dinamičkom pogledu, izveo raznorodan program.” (Vreme, Beograd, 1996.)
“Ljubiša Jovanović je svirao sve vreme (treba li reći?) briljantno i sa brižljivo osmišljenim istraživačkim naporom….ovaj osetljivi umetnik metamorfozirao je iz stanja smrtnika u stanje božanski nadahnutog, daleko iznad ravni svakodnevnog čitanja materijalnih znakova.” (BEMUS, Večernje novosti, Beograd, 1995.)
“Glavnu reč je vodio flautista Ljubiša Jovanović, muzicirajući izvanredno plastično, tonski zaobljeno i izražajno, vajajući divne kantilene, osećajući istovremeno i detalj i celinu, komunicirajući i sa svojim partnerima i sa publikom.” (Politika, Beograd, 1987.)
“Mada je Jovanovićeva veština na instrumentu neosporna, ono što ovog umetnika čini “retkom zverkom” u našoj muzičkoj sredini ipak nisu samo čista intonacija i dug dah. Široko obrazovanje, i to ne samo muzičko, visoko postavljeni umetnički kriterijumi i izgrađen muzički ukus, koji otkriva razvijen afinitet prema savremenom stvaralaštvu, Jovanovićevoj interpretaciji daju ne samo kvalitet već
i identitet, a to je čini mi se jedna od onih osobenosti koja izvođačku umetnost razdvaja od zanata.” (Muzički talas, Beograd, 1995.)
“Maksimalno usaglašeni muzički impulsi oba solista (Ljubiša Jovanović i Sandra Belić) kao i njihov magični zanos u interpretiranju jednog raznovrsnog programa delovali su hipnotički na publiku koja im je oduševljeno aplaudirala. Bio je to zaista doživljaj koji će se pamtiti.” (Pro Musica, festivali, Mokranjčevi
dani 1988.)
“Svi komplimenti novom profesoru FMU u Beogradu, flautisti Ljubiši Jovanoviću, koji je samo posle godinu dana rada izveo na Kolarcu buket ansambala kamerne muzike, što je nezapamćeno u analima te ustanove.
Ne znamo koga pre da istaknemo…bravo svima!...” (Radio TV Revija, 1996.)
“…kvartet mladih flautistkinja sa svojim profesorom Ljubišom Jovanovićem šiknuo je tako nenarušenom, vitalnom mladalačkom bujnošću sa kojom se hrabro postavio pred muzičku stvarnost…u kojima je pečat Jovanovićeve delikatnosti i njegove filigrantske nagonske prirodnosti očigledan, ali ne i od one vrste koja poništava solističku osobenost studenata.” (Danas, Beograd, 2001.)
“ Koliko je rad sa dobrim profesorom, koji je pre svega aktivni muzičar, solista i koji redovno nastupa, esencijalan za sticanje profesionalnih navika studenata, sjajno pokazuje primjer ponajboljeg Jugoslovenskog flautiste Ljubiše Jovanovića, koji već treću godinu vodi klasu flaute Cetinjske muzičke akademije. Vrhunski profesionalizam uz veliki rad, i naravno, ljubav prema instrumentu i muzici dali su za rezultat trijumfalni koncert koji će valjda inspirisati ostale da na jednako kvalitetan i profesionalan način prikažu svoj rad…uživajući u tako profesionalno sviranom i pripremljenom koncertu, za šta komplimenti idu prije svega radnim navikama i muzičkim standardima profesora Jovanovića. On ni jednog trenutka ne ostavlja svoje studente da se neupućeni snalaze na brisanom prostoru interpretacije i ne ostavlja mjesta za improvizaciju. Da još veći uspjesi klase flaute dolaze, pokazao je i njihov zajednički nastup, opet dinamički dobro usklađen,
iznijansiran, uz precizno izvučene solo glasove.” (Monitor, Podgorica, 1999.)
“Poznati beogradski flautista i flautski pedagog Ljubiša Jovanović najpre je predstavio svoju cetinjsku studentsku klasu na koncertu pod nazivom “Flauta mediterana”..bezgrešna čistota tona, boje lišene svake suvoće i pun životan zvuk-odlike su mladih interpretatorki…u kojima je ansambl flauta pokazao retku intonativnu neokrnjenost i međusobnu usklađenost nastupajući bez dirigenta..” (Danas, Beograd; Pobjeda, Podgorica, Festival Budva grad teatar, 1999.)
“Drugi Jovanovićev poklon jeste novi orkestar moćnog zvuka. “Camerata Serbica” je okupila soliste, profesore i studente Akademije, vrhunske izvođače....Ta zvučna imena domaće scene samo se zbog ograničenog prostora ne mogu nabrojati..” (Blic, Beograd, 2004.)
“Camerata Serbica “ je zapravo konzervatorijumski orkestar. Kako je poslednjih godina na akademiju “izbegao” krem orkestarskih muzičara, onda je jasno da to jeste naš najbolji sastav...ovaj skup solista pokazao je da ima orkestarsku boju, zna za manire evropskog sviranja i što je najvažnije: da žele da slušaju jedni druge...” (Novosti, Beograd, 2005.)
“...perfektni Camerata Serbica tako tvore sazvežđe oko ovog istinskog superstara/Luciana Pavarotti-ja...” (Danas, Beograd, 2005.)
“Camerata Serbica i Ion Marin odaslali su u Kolarčev auditorijum impresiju koncertnog formata od visokog ugleda, okončavši 37 BEMUS još jednim parom retkih repertoarskih poslastica i zadovoljstvom zbog postojanja svežeg novog izvora orkestarske energije sa moćnim kapacitetima za baš ovaj nivo prilika.” (Danas, Beograd, 2005.)
“..I najzad, sa posebnim zadovoljstvom ispisujemo reči reči posvećene Ljubiši Jovanovoću, prodekanu FMU, osnivaču Camerate Serbice, čoveku bez kojeg cela priča (gostovanje u Dvorani Berlinske Filharmonije) ne bi bila moguća. On je svojom energijom, bezprimernom posvećenošću umetnosti, retkim vizionarstvom i stvaralačkom radošću uspeo da oko Camerate okupi rezonantne ljude, da kao soliste
dovede, za male pare, velike umetnike, da prođe kroz sito i rešeto ne bi li jednu izmaštanu priču učinio realnom...Camerata Serbica je pokazala, kao retko koji orkestar, koliko muzika može biti pre svega humana!” (Blic, Beograd, 2006.)
Rajko Maksimović:
“Ne znam kako je tačno došlo do nastanka dela. Sigurno znam da je povod bio fenomenalan Ljubišin koncert na prošlogodišnjem BEMUS- u. Posle sam napisao jedan virtuozni komad za flautu, a dalje je teklo spontano. Ljubiša i ja smo sarađivali na nekim detaljima kompozicije. On je izuzetan, pravi stvaralac.”
Ivana Stefanović :
Ljubiša Jovanović mi je jednom zatražio da mu napišem koncert za flautu a potom to više puta ponovio. Rekla sam mu da hoću ali je ipak prošlo više godina pre nego što se to i dogodilo. Tek kada sam počela da pišem Neobične scene 2004 g. pokazalo se da ja to ustvari pišem obećanu kompoziciju. Ljubiša je i mene kao i tolike druge naše kompozitore umeo da nadahne, inspiriše, podstakne. Umeo je da se obraduje kada se delo završi i, više od svega, da ga potom zaista izvanredno odsvira. On je umetnik koji se ugradio u svaku kompoziciju kojoj je «kumovao», a to dokazuje i program ovog CD-a, ali i više od svega, on je umetnik koji se duboko ugradio u srpsko savremeno
stvaralaštvo jer bez njega i njegove izuzetne flaute verovatno neka od dela ne bi nikad nastala.
Zoran Erić:
“Ljubiša Jovanović je svojom nadahnutom i duboko kreativnom interpretacijom (“Oberona”, Z.Erića) osvojio prostor koji je dostupan samo najvecim umetnicima.On je “spiritus movens” i čuvar ovog dela.”
Dejan Despić:
“Partitura ovog “vedrog koncerta” nosi posvetu: čarobnoj fruli Ljubiše Jovanovića. Želja našeg vodećeg flautiste da za njega komponujem jedno koncertantno delo, činila mi je čast i radost, koliko mi je njegovo izvođačko majstorstvo bilo i podsticaj i svojevrsno nadahnuće.”
Kritičari su sa oduševljenjem isticali doprinos Ljubiše Jovanovića domaćem stvaralaštvu, ujedno naglašavajuci i njegov odnos prema celokupnom muzičkom savremenom izrazu:
“Doprinos koji je flautista Ljubiša Jovanović dao savremenoj srpskoj muzici nemerljiv je podacima o stečenim diplomama, dobijenim nagradama, ostvarenim koncertima i snimcima. Njegova predanost pozivu, večita spremnost da sa najvećim elanom i u najkraćem roku izvede novo delo, majstorstvo vladanja instrumentom i nepogrešiv umetnički instinkt učinili su ovog senzibilnog umetnika jednim od najpouzdanijih i najomiljenijih beogradskih muzičara. Nebrojen je spisak kompozicija u čijem je prvom izvodjenju Ljubiša Jovanović kao solista ili istaknuti član ansambla učestvovao. O zvuku njegovog instrumenta i njegovom istinskom razumevanju muzike svih epoha, svedoče ploče i snimci u fonoteci Radio Beograda. I pored gostovanja u velikom broju zemalja širom sveta, usavršavanja kod najslavnijih flautista i flautskih pedagoga sveta, diplome Koncertanta, koju je uz nagradu stekao u Parizu, Ljubiša Jovanović je ostao vezan uz ovu sredinu u kojoj je potekao i kojoj je podario sav svoj umetnički entuzijazam. Izvođenjem kompozicija za koje je nagradjen Prvom nagradom na Tribini kompozitora u Sremskim Karlovcima, Ljubiša Jovanović je nadmašio, i inače visok stepen svog virtuoziteta i ekspresivnog delovanja.” (M.Kovač, BEMUS, 12.10.1992.)
“…Ljubiša Jovanović, majstor flaute, svirajući Baladu Enrika Josifa, pokazao je da poseduje savršenu flautsku tehniku i bezgraničnu muzikalnost…” (“Pro Musica”, 1980.)
“Šta izvođač može da uradi u obimnoj solističkoj kompoziciji kada je vrhunski, prikazao je flautista Ljubiša Jovanović izvodeći “Inkantacije” za solo flautu. Smena različitih raspoloženja, dramatskog naboja sa iskrenom lirikom, virtuoznih pasaža sa dugim, pevnim frazama što sve čini sadržaj Jevtićeve kompozicije “izašle” su pred slušaoca i u ličnom iskazu interpretatora. Upravo takav odnos prema muzici domaćih autora jedini je koji obezbedjuje promenu odnosa publike prema savremenoj muzici.” (B. Radović, “Politika”, 21.01.1991.)
“Pri tom je Ljubiša Jovanović istinska zvezda večeri. Muzika iz njega izlazi tako prirodno, da čitljivost njegovog talenta nikako ne može biti poremećena, ni ponekad snažnim zvukom klavira. Ako smo ikada imali muzičara, čija je umetnička čast bila tako razvijena, da je u njegovoj svesti ono što se saopštava i odgoneta u muzici uvek bilo važnije od njega samog u istoj i njegovog načina samopoštovanja- onda je to svakako Ljubiša Jovanović.” (Večernje novosti, Beograd, 1994.)
“Izbila je i alhemijski preobrazila vreme u tišinu i svetlost iz dahova Ljubiše Jovanovića i Ivane Radivojević. Bio je to MILIGRAM ČISTOG ČUDA” (LJ. Marić, autorski koncert,”Čudesni miligram”, za flautu i glas) I. Stefanović, (“Muzički Talas” 1994.)
“…”lirski koncert” Svetomira Nastasijevića, uz pomoć nenadmašnog Ljubiše Jovanovića, insistirajući na lepoti muzičke fraze, pre svega.” (M.Miloradović,”NIN” 1994.)
“Na večeri dodele nagrada kompozitorima i interpretatorima sa ovogodišnje Tribine kompozitora, Ljubiša Jovanović je svirao sve vreme, (treba li reći?) briljantno i sa brižljivo osmišljenim istraživačkim naporom. U rasponu od solo kreacije, preko dua i kvinteta, do Serenade za nonet i harfu Despića, ovaj osetljivi umetnik metamorfozirao je iz stanja smrtnika u stanje božanski nadahnutog,
daleko iznad ravni svakodnevnog čitanja materijalnih znakova…” (Z.Kojić, “Novosti” 19.11.1996.)
“..izvedeno je najzvučnije, zanatski najatraktivnije delo “Oberon”, Zorana Erića (porudžbina BEMUS-a) posvećeno maestralnom flautisti Ljubiši Jovanoviću, koji je svoju deonicu izveo “pogibeljno” virtuozno i možda najviše doprineo uspehu ove
kompozicije…” (K.Babić, “Vecernje Novosti”, 11.10.1997.)
“..među kojima je kao PRIMUS INTER PARES iskrio flautista Ljubiša
Jovanović, suvereni i očarani tumač solističke deonice Erićevog Koncerta koji je njemu posvećen-uz publiku koja je preplavila atrijum Narodnog Muzeja, stvarajući svojim krajnje koncentrisanim slušanjem i burnim odobravanjem posebnu auru oko ovog koncerta uzdižući ga u prvorazredni festivalski događaj,,,” (I.Trisic, 29.BEMUS 1997.)
“Tribina je, pokazalo se to do sada, nezamisliva bez učešća flautiste Ljubiše Jovanovića, čija su sugestivna, krajnje lična tumačenja često onaj primaran element u komunikaciji sa delom.” (“Muzički talas plus” 1/1998.)
“..”leave me…” za flautu solo (Senada Gačevića), kao pisanu za Ljubišu Jovanovića…..Jovanović je (opet) ispraćen ovacijama, a kasnije se u žamoru publike čulo da taj pijanisimo vrijedi suvoga zlata. I vrijedi…” (T.Drašković, “Vrijeme,Podgorica” 22.12.1997.)
“Ljubiša Jovanović je čudesan svirač. U Bramsovoj simfoniji u poslednjem stavu ima jedan veliki solo za flautu. Kada sam ga u tom delu prvi put čuo na probi pomislio sam-fantasticno i nisam se usudio da išta kažem. On je tako dobar da sam ja učio od njega” (Pol Robinson, dirigent i direktor Filharmonije iz Toronta, Politika,
Beograd; Pobjeda, Podgorica, Beograd, BEMUS, 1992.)
“Greh bi bio ne napomenuti da se Beogradska Filharmonija nije tek tako potpisala ispod koncerta, već je štošta ulozila u njega, a ponajpre uvek izvanrednog Ljubišu Jovanovića, čija je flauta u toj meri besprekorno uzbudljiva, da se ponekad pitate da li slušate simfoniju, ili koncert za ovaj instrument” (Večernje novosti, Beograd, 1994.)
“Sjajan flautista Ljubiša Jovanović uz odličnog Antu Grgina, osvetlao je obraz našoj muzici u drugoj sviti “Dafnis I Kloe” Morisa Ravela.” (Osmica, Beograd, 1992.)
“Gudači su izvanredni, prva flauta je jednostavno fantastična” (Politika, Beograd, 1992.)
“Valjalo bi zato pohvaliti duvače (Jovanović, Grgin, Marinković, Lazić) za taj u isto vreme čvrst i rapsodičan ton orkestra...” (Novosti, Beograd, 2005.)
“Savršenstvo o kome mnogi muzičari mogu samo da sanjaju… perfekcija na instrumentu.” (Švajcarska 1984,)
“…još mladi, vrlo simpatični flautist Ljubiša Jovanović, danas solist Beogradske filharmonije sa međunarodnim ugledom. Rijetko se čuje takav čist, plemenit ton, uklopljen u briljantno tehničko tkivo svirke, koja doslovce ima dušu, i to ne samo gde joj to glazba podastire, kao npr. u Debussy-jevoj skladbi “Syrinx” ili interpretativno prekrasno profiliranoj Bahovoj Sarabandi, nego i u brzim stavcima poput Allemande, koju je Jovanović odsvirao tečno, u finoj dinamičkoj obradi, ili u virtuoznim pasažima završnog stavka Divertimenta Adonija Cekija..u dodatku Bach-Gunoove “Ave Marije” ta je suradnja svojom transparentnošću potakla istinski duboki doživljaj.” (Večernji list, Zagreb,1989.)
“Ovo je interpretacija Baha koju odlikuju ne samo živ sonoritet, preciznost i izvanredna artikulacija već, što je najvažnije, to je jedna veoma verna interpretacija dela i stil koji nam omogućava da razumemo i osetimo veličinu te muzike.” (Aurele Nicolet, Basel, 1993.)
“Čarolije iz flaute…dostignuće ovog punokrvnog muzičara može se označiti kao jedinstveno, njegovo izvođenje i intenzitet sviranja prelaze okvire uobičajenog…delom dvostruko vođene melodije dopirale su tako brzo i precizno do slušaoca koji se u čudu pitao kako je uopšte moguće da takav niz tonova dolazi samo od jedne flaute.” (Švajcarska, 1985.)
“Svitu Petra Ozgijana, Ljubiša Jovanović je izveo interpretativno izvanredno sa očiglednim idealnim poštovanjem karaktera kompozicije. Drugi stav je doneo spektakularnu paletu dinamike, idealnog legata, prelepe fraze i izražajnog zvuka....” (Il corriere di Roma, Italia, 2005.) |
